Chcesz uratować swoje muzeum? Musisz stać się kimś innym

Dlaczego patrzenie wyłącznie na strategie innych instytucji kulturalnych nie zaprowadzi cię daleko

Jestem wielkim fanem seriali.

Znasz Arrow?

Miliarder playboy, Oliver Queen, uznany przez wszystkich za zmarłego w katastrofie statku, wraca do Starling City po pięciu latach spędzonych na bezludnej wyspie, wznawia swoje relacje i postanawia walczyć z zamożnymi przestępcami jako zakapturzony mściciel, kierując się listą pozostawioną mu przez ojca.

Zawsze był jednym z moich ulubionych seriali z powodu:

• umiejętności opowiadania najlepiej tej ludzkiej strony, która u wielu superbohaterów wydaje się aż nazbyt skromna i spychana na margines.
• misji bohatera, która nabiera jeszcze większego znaczenia pod koniec ostatniego sezonu: "For five years, I was stranded on an island with only one goal: survive. Now I will fulfill my father's dying wish to use the list of names he left me and bring down those who are poisoning my city. To do this, I must become someone else".

Pozwól, że opowiem ci teraz, dlaczego to ostatnie zdanie, "Muszę stać się kimś innym", stało się dla mnie mantrą.

Stało się to po kolejnym "spotkaniu".

Lekcja od Jaya Abrahama

Po ukończeniu studiów mogłem spokojnie szukać stażu, jak wielu moich byłych kolegów, w muzeum czy innej instytucji, ale wyszedłem z obrony pracy dyplomowej z dwoma pytaniami w głowie:

Jak mógłbym naprawdę pomóc muzeom, pozostając wewnątrz świata rządzonego przez profesorów, akademików, administratorów, którzy traktowali jak ewangelię słowa napisane trzydzieści lat wcześniej w odniesieniu do świata, który szybko się zmieniał?

Jak mógłbym walczyć z purystami, według których nauczanie historii sztuki w ostatnich latach było ważniejsze niż planowanie, promocja i zarządzanie muzeum, w którym ta sama sztuka była wystawiana?

Zacząłem wtedy zgłębiać różne dziedziny, nigdy nietknięte lub jedynie lekko poruszane podczas kursów akademickich, od biznesu po marketing, od sprzedaży po technologię.

Na tej drodze, między jedną książką a jedną konferencją, natknąłem się na Jaya Abrahama, jednego z najlepiej opłacanych konsultantów na świecie, znanego z opracowywania strategii marketingu bezpośredniej odpowiedzi, twórcę fortuny Anthony'ego Robbinsa.

Jedno jego zdanie szczególnie utkwiło mi w głowie:

Sekret nie polega na ignorowaniu konkurencji ani na patrzeniu na nią, żeby ją kopiować.

Prawdziwy sekret polega na patrzeniu na konkurencję, by uzyskać świadomość bycia całkowicie innym.

W tamtym momencie zrozumiałem, że aby pomóc muzeum, nie mogę działać wewnątrz takiego ekosystemu i kopiować działań innych muzeów.

Ta zmiana paradygmatu pomogła mi zebrać odwagę i opuścić świat kultury.

Narodziny Metody Amuse

Miałem tylko jeden cel. Dać światu kultury możliwość pozostania konkurencyjnym na rynku, który radykalnie się zmieniał.

Tak więc w 2015 roku zacząłem opracowywać to, co później stało się Metodą Amuse®:

• czerpiąc inspirację z innych sektorów, całkowicie odmiennych od tego, w którym byłem, oraz z firm zupełnie obcych światu kultury;
• starając się zrozumieć, które modele naprawdę działały;
• starannie definiując odbiorców, edukując zwiedzającego;
• patrząc na firmy takie jak Amazon, Netflix, Disney, Uber, Starbucks, … ;
• studiując najbardziej rewolucyjne i różnorodne zasady marketingu.

Teraz twoja kolej.

Masz przed sobą dwie drogi:

• możesz dalej robić to samo, co robisz teraz, kopiując instytucje, które pewne rzeczy robią źle, i mieć nadzieję, że przetrwasz.
• możesz spróbować poznać zasady zarządzania i marketingu, które obecnie nie są stosowane w wielu muzeach, ale które opisałem w książce Ogni Maledetto Museo.

Mam nadzieję i życzę ci, żebyś wybrał tę drugą drogę, skoro czytasz ten artykuł.